Gözlemlerim her alanda olduğu gibi, gastronomi alanında da kuru kalabalığın yerine, anahtar figürlere, yani esas oğlanlara ihtiyaç var. Belki baskın olan kuru kalabalıktı düne kadar, ama gelinen noktada Türk Mutfağı ve gastronominin doksanlı yıllar öncesi ve sonrasını irdelediğimizde, artık post materyal dönemde olduğumuz görünmektedir. Tıpkı, kasabaya fabrika kurulduğu dönemde, ilçe sakinlerinin ‘’İşimiz aşımız olacak‘’ diye, hadiseye dört elle sarılması ki, bu materyal dönem; Karınları doyup, iş sahibi olduklarında bu fabrika çevreye zarar veriyor, fabrikaya filtre lazım, yaşasın doğa diye aynı kişiler tarafından şikayetler gelmeye başlar, işte buda post materyal dönemdir. 1995 Yılları öncesi materyal dönem, 1995 sonrasına post materyal dönem olarak adlandırmak mümkün. Bu açıdan bakıldığında, turizm sektöründe son yıllarda gastronomi ile birlikte mesleğimizde prototiplerin dışında, belli bir ekol ve sıradan mutfak yönetimlerinin dışındaki ilk bakışta öne çıkabilecek ayrıntılar ve projelere ihtiyaç vardır. Şef olarak sorumlu olduğumuz mutfakları birer okul olarak düşünüp, düşündüklerimizi gastronominin bize sağladığı incelikleriyle birleştirip, bizden sonraki şeflere kadar indirgediğimiz takdirde, dünya standartlarındaki mutfakları geçeceğimize inanıyorum.
Çünkü artık gastronomi tutunamayanların çırak olarak başladığı bir alan olmaktan çıkarak sanatın sadece pişirip, sunmak olmadığı, aksine tıpkı bilimle sanatın birleştiği nüansların, besteler arasına serpiştirilmiş küçük nakaratlarla ortaya çıkan görsel bir sunum tekniği haline gelmiştir. Yani, Paris’teki bir moda okulunun her yıl ortaya koymuş olduğu yeni moda rüzgarı olmalıdırlar bütün şeflerimiz. Bu modayı takip eden şeflerimiz, bu moda dünyasında bilgiyi, yeteneği, sanatı birleştirerek, Türk mutfaklarında yeni bir trendi yakalayacaklarına tüm kalbimle inanıyorum.

‘’ Sevdiğim Sözler’’

Lider insan Rüya Gibidir.
Tarifi çok zordur.
Ama Gördüğün Vakit
Hemen Bilirsin Onu…..
Güzel lezzetler, Nazik Dokunuşlarla Başlar…

Sevgi ve Saygılarımla,