Sözlerime başlamadan önce kendimi size kısaca tanıtmak isterim.İstanbul Üniversitesi İktisat mezunuyum.MBA’mi de işletme ve pazarlama konusunda yaptım ve İngiltere’de Mutfak Yönetimi okudum.Çok uzun bir süre Almanya’da yaşadım.İlk yıllarda ülkesinden uzakta yaşayan her genç gibi oldukça idealist fikirlerle doluydum ve keşfettim ki neredeyse Almanya’yı istila edecek bir nüfusa sahip olmamıza rağmen her ülkenin mutfağını ve kültürünü tanıtan birtakım kurslar olmasına rağmen Türk Mutfağı ile ilgili hiç bir kurs yoktu. Aachen Volkshochule’ye bu kursları açmak için başvurduğumda yanıt “kimse ilgilenmez” oldu ama ben yılmadım ve sonunda bu kursları açtırdım.İki sene devam eden bu kurslar son derece ilgi çekti ve Alman ARD televizyonunda da 2 sene süren programlar yaptım. O zamanlar sorun “Mutfağımızı tanıtamıyoruz ama bizim mutfağımız geleceğin mutfağı” idi. Üzerinden tam 20 sene geçti ve sorun hala aynı.Bu durumda biraz dönüp kendimize bakmalıyız. Acaba bizler neleri eksik yapıyoruz. Bence tüm eksiklik eğitim eksikliğinden kaynaklanıyor. Ama eğitim sadece okulda olmaz. Bizler evden aldığımız değerlerle büyüyoruz. Ancak artık globalleşmiş ve hızlı bir ortamda yaşıyoruz. Kimsenin “yavaşa” tahammülü ve vakti yok. Bu durumda yemek yeme alışkanlıklarıda hepimizin tenkit ettiği fast food biçimine dönüştü. Bu durumda yapılacak en guzel şey bizlerin kendi mutfağımızı tanımak ve tüm yörelerimizin yemeklerini anlamak,tatmak ve bu sektöre gönül vermiş öğrencilerimize bunu öğretmek. Ben şahsen kendimi şanslı sayıyorum çünkü Gastronomi ve Mutfak Sanatları eğitimi veren bir bölümde hocalık yapıyorum. Bu bölümün öğrencileri bu konuda aşkla,tutku ile öğrenmek ve çalışmak isteyen öğrenciler. Onlarda şanslılar çünkü eğitimlerini yabancı dilde de görüyorlar. Yarının donanımlı Chefleri olarak dünyaya açılacaklar ve gittikleri yabancı ülkelerde kendi ülkelerinin malzemelerini kullanacaklar ve Türk Mutfağını tanıtacaklar. Bu öğrencilere bu sektördekilerin de destek vermesi ve deneyim ve bilgilerini onlarla paylaşması gerektiğine inanıyorum.

Tüm bunların yanısıra karşı çıktığım bir konuda var. Oda şu ; Geçenlerde Antalya’da jüri üyesi olarak katıldığım bir yarışmada gördümki çeşitli Aşçı kuruluşları var. Bölgesel birliktelikler güzel ancak bu çeşitli aşçı kuruluşları kendi aralarında da adeta bir yarışma halinde. Lütfen tarihimize bir bakınız, kaybettiğimiz tüm savaşlar orduda ayrılıklar olan zamanlardır. Bu bir kadın içinde olabilir, bir toprak parçası içinde... Biz ne zaman birbirimize düşmüşüzdür, o zaman düşman kazanmıştır. Bu durumda ben tüm aşçı kuruluşlarımızı birlikte çalışmaya davet etmek istiyorum. Böylece kimse kendini öne çıkarma kaygısı olmadan çalışırsa gelecek nesillere güzel bir miras bırakabiliriz ve tüm dünyanın bizi bir bütün olarak tanımasını sağlayabiliriz kanısındayım.

Diğer bir konu da başladıkları zaman okul olmadığı için bu mesleğe “alaylı” tabir ettiğimiz şekilde başlamış olanlar. Bu durumda olanlar doğal olarak uluslararası yarışmalarda yada yurtdışında çalışmak istediklerinde karşılarına diploma sorunu çıkmakta. Bu bağlamda bizlere düşen görevde bu durumda olanlara kurslar açmak, bildiklerini yeniden şekillendirmek ve kurs sonunda bir sınava tabi tutarak,sınavda başarılı olanlara dünyada kabul edilen bir sertifika vererek onların da ülkemizi tanıtacak hale gelmelerini sağlamaktır.

Belki de en iyi çözüm bir federasyon oluşturarak yurt dışı yarışmalarını iş imkanlarını takip ederek bu mesleğe gönül verenlerin hem ülkemizi temsil etmek hemde tanıtmak adına yapacakları çalışmaları desteklemektir. Hatta bu kuruluş onlara gerekirse gidecekleri ülkelerin örf ve adetlerini, yemek yeme alışkanlıklarını ve lisanlarını öğretmelidir. Unutmamalıyızki birlikten güç doğar ve bizler birlikte çalışırsak bizleri yıkacak hiç bir kuvvet tanımıyorum.